شمارهٔ ۲۰۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر به تشبیه انسان‌ها به می‌ و آسمان به قدح یا پیاله شراب اشاره شده است. روز و شب در حرکتند و این گردش برای ما که به نوعی در حال سقوط هستیم، اتفاق می‌افتد. به عبارتی، زندگی و زمان در حال سپری شدن است و ما مانند شرابی در این پیاله به حال خود مشغولیم.