شمارهٔ ۲۱۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات متضاد در زندگی می‌پردازد. شاعر از یک غنچه درخواست می‌کند که لبخندش را پنهان کند و به حال گل توجه کند که با وجود ظاهری شاد، در حقیقت با گریه‌ای درونش مواجه است. او به اندیشمندی اشاره می‌کند که در حال لذت از جمع شادی‌بخش، ناگهان گریه‌اش به سراغش می‌آید. در نهایت، شاعر در انتظار زیبایی مجلس و خوشی‌ آن است، جایی که دیوارها از صدای خنده پر شده‌اند.