شمارهٔ ۲۱۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت
چون صدای نی ز چندین بند می باید گریخت
خویشها دارند چون زنبور، دایم نیشها
خویش را خواهی، ز خویشاوند می باید گریخت
گر نداری ای چمن، تاب سواران خزان
تا به آن جایی که می تازند، می باید گریخت
ما غریبان را زنی چون دختر رز لایق است
از زنی کورا شود فرزند، می بایدگریخت
تا به کی طغرا به غارت می دهی مضمون نو؟
زین کهن دزدان معنی بند می باید گریخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تفکر درباره پیوندها و روابط انسانی می‌پردازد و بیان می‌کند که باید از ریشه‌ها و پیوندها دوری جست. او به نیش‌زدن و آزارهایی که ممکن است از نزدیکان ناشی شود اشاره دارد و می‌گوید برای حفاظت از خود باید از این روابط خود را دور کرد. همچنین تصویر باغی را به کار می‌برد و از نبود تاب و توان در برابر مشکلات فصل خزان صحبت می‌کند. او تأکید می‌کند که آیا تا کی باید به غارت معانی ارزشمند ادامه داد، و پایان شعر بر لزوم گریز از ناامنی‌ها و خطرات تأکید می‌کند.