شمارهٔ ۲۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
باران سنگ فتنه اگر دیرتررسد
از خود چو لاله رخنه برآرد ایاغ ما
نخل از چه ره بلند شود، گل کجا دمد
چون باغ کاغذین، دو وجب نیست باغ ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
غزل به توصیف حال و وضعیت انسان در مواجهه با مشکلات و فتنه‌ها می‌پردازد. شاعر به تأخیر باران سنگ فتنه اشاره می‌کند و از غم و رنج ناشی از آن سخن می‌گوید. همچنین از تلاش و آرزوی انسان برای رشد و شکوفایی در میان سختی‌ها یاد می‌کند و در نهایت به مقایسه‌ی باغی کوچک و بی‌برگی که در آن زندگی می‌کند، اشاره می‌کند. این خوانش نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و محدودیت‌های موجود در زندگی است.