شمارهٔ ۲۲۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به بیان عاطفه و احساس عاشقانه پرداخته است. شاعر از عشق و زیبایی‌های بهاری سخن می‌گوید و اشاره دارد که دیدن گل و زیبایی‌های آن می‌تواند برای یک عاشق، باعث شرم و ننگ باشد، چرا که احساسات عمیق او فراتر از زیبایی‌های ظاهری است. به نوعی، عاشق نمی‌تواند خود را تنها به زیبایی‌های سطحی مانند گل‌ها محدود کند.