شمارهٔ ۲۳۶ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معناست که انسان‌ها مانند مهره‌های شطرنج در دنیای بزرگ زندگی می‌کنند و نمی‌توانند از خود چیزی جز وجود خود به خانه آورند. به عبارتی، همه‌چیز در زندگی موقتی و زودگذر است، و هیچ چیز دائمی در اختیار ما نیست جز خودمان.