شمارهٔ ۲۵۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به احساس عمیق درد و غم اشاره دارد. او می‌گوید وقتی بت تراشان (دست‌اندرکاران بت‌سازی) از کار خود فارغ شدند، غم او به حدی رسید که سینه‌اش به جایگاه بت‌ها تبدیل شد و دلش مانند ناقوس به صدا درآمد. این اشعار نشان‌دهنده‌ی اثر عمیق غم و اندوه بر روح انسان است.