نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۵۵ طغرای مشهدی

طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود

جوی آب زندگی، سرچشمه مردن شود

گر به گلشن می روی، با خویش همراهم مبر

ورنه از بخت سیاهم، یاسمین سوسن شود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با استفاده از نماد خضر (که در فرهنگ ایرانی به عنوان نماد زندگی و جاودانگی شناخته می‌شود) به اهمیت همنشینی و همراهی اشاره می‌کند. اگر خضر در کنار او باشد، زندگی به او معنا می‌دهد، وگرنه زندگی به مرگ تبدیل می‌شود. همچنین، شاعر به زیبایی‌ها و گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید اگر موفقیت و خوشبختی را به همراه نداشته باشد، حتی زیبایی‌ها نیز به تلخی و ناامیدی تبدیل می‌شوند.