شمارهٔ ۲۶۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین
که به هر جا بنشینیم، فغان برخیزد!
بس که درد از گل هجران تو بردیم به خاک
سبزه از تربت ما ناله کنان برخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به درد و رنجی که از فقدان معشوق خود متحمل شده اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما، کسانی که در رنج هستیم، در هر جایی که باشیم، صدای فریاد و درد ما به گوش می‌رسد. همچنین از این می‌گوید که با غم‌هایی که از جدایی تو کشیده‌ایم، حتی سبزه‌های روی خاک ما نیز به زبان حال ناله و فغان می‌کنند.