شمارهٔ ۲۷۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت احساس خمار و تشنگی دارد و به ساقی اشاره می‌کند که در حال serving می باشد. او می‌گوید که جانش به لب رسیده و این می‌رسد که در ساغر می‌ریزد. به نوعی بازتابی از اشتیاق و نیاز به عشق و زیبایی است.