شمارهٔ ۲۷۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
دلم با زلف او تار به سنبل بسته را ماند
ازو رنگی ندارم، گر به او صد بار می پیچم
تنم در پیچش او، رشته گلدسته را ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نگاهش و دلش همواره به عشق و زیبایی معشوق وابسته است. حتی اگر بارها به او نزدیک شود، همچنان نمی‌تواند از او جدا شود و احساس می‌کند که وجودش در این پیوند گم شده است. این احساس وابستگی و شیدایی به زیبایی معشوق، موضوع اصلی اشعار است.