شمارهٔ ۲۸۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید که بدون دلیل، اشکش به دامنش می‌ریزد و در عین حال، محصولات خود را به پای خود می‌کشد، نشان‌دهنده‌ی غم و درد در زندگی‌اش است.