شمارهٔ ۲۸۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساس ناامیدی و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که کار او به جایی رسیده که نرسیدن کشتی به مقصد برایش بسیار دشوار شده است. همچنین، او امیدوار است که در نهایت، ناخدا (راهنما) به خدا برسد و بتواند به سعادت دست یابد. شاعر به چمن اشاره می‌کند که نباید از سرنوشت تیره خود ناامید شود و خاطرنشان می‌کند که هنوز امیدی وجود دارد تا با رسیدن به زیبایی (مانند داغ لاله) شرایط را تغییر دهند و از فصل سرد و محنت عبور کنند.