شمارهٔ ۲۸۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
زان گل نشان نداد، صبا را چه می شود
سرگشته ایم، راهنما را چه می شود
ما در گشودن مژه خویش عاجزیم
خود واکنی تو بند قبا را چه می شود
دیوانه ایم و نوبر سنگی نمی کنیم
طفلان این دیار، شما را چه می شود!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از ناامیدی و سردرگمی خود صحبت می‌کند. او به چیزهایی که در زندگی‌اش می‌گذرد اشاره می‌کند و می‌پرسد که اگر راهنمایی در کار نباشد، چه بر سر او خواهد آمد. همچنین به ناتوانی خود در دیدن حقیقت اشاره کرده و نگران آینده کودکان و نسل جدید این دیار است. به طور کلی، این شعر حال و هوای دلشکستگی و بی‌پناهی را منتقل می‌کند.