شمارهٔ ۲۹۳ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به جشن و شادمانی در فصل گل و می‌نگریسد. شاعر از دوستان می‌خواهد تا باده را در پیاله بریزند و در میهمانی، زیبایی و سرمستی را جشن بگیرند. او توصیه می‌کند که برای لذتی بیشتر، باده را به دختری زیبا بنوشانند تا او در حالت سرمستی، به او (شاعر) توجه کند.