شمارهٔ ۲۹۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار بیانگر دلتنگی و ناپایداری احساسات شاعر است. او از اینکه نه این باغ و جوی آب می‌تواند احساسات او را درک کند و نه زیبایی‌های طبیعت، گله‌مند است. در عین حال، اشاره دارد که این ناپایداری و بی‌قراری درون او مانند یک چشمه‌ی سیماب است که مرتب در حرکت است.