شمارهٔ ۳ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بیند چگونه غیر تو بیننده خدا
خواهد ترا نمود نماینده خدا
نام جدایی ات ز خدا چون برد کسی؟
نور تو گشت صنع فروزنده خدا
چشم دلی که نوبر بینش نکرده است
گردد ز دیدن تو شناسنده خدا
از من نه کار صومعه آید، نه کار دیر
گشتم به دیر و صومعه شرمنده خدا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر اشاره به وجود و مقام عالی انسان دارد که به عنوان نماینده خداوند در عالم شناخته می‌شود. شاعر بر این نکته تاکید می‌کند که جدایی فرد از خداوند، باعث می‌شود که نور و خلاقیت او کاهش یابد. همچنین، کسی که هنوز به عمق بینش و شناخت حقیقی نرسیده، با دیدن این نور الهی، به شناخت و درک خدا نزدیک‌تر می‌شود. شاعر در نهایت بیان می‌کند که نه تنها در مکان‌های مذهبی نمی‌تواند به خداوند نزدیک شود، بلکه در آنجا نیز احساس شرمندگی می‌کند، چرا که از حقیقت دور است.