شمارهٔ ۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
فردوس را نمونه ساغر دهد به ما
آن ساقیی که باده ز کوثر دهد به ما
آزادگان چو سرو به دست تهی خوشند
بهر چه آن بهار کرم،زر دهد به ما؟
ما را ز اهتمام توکل پسند نیست
روزی رسان چو رزق مقرر دهد به ما
طغرا امید هست که بحرآفرین شعر
جوش سخن ازین نمکین تر دهد به ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و نعمت‌های الهی اشاره دارد. شاعر از ساقی (میزبان) می‌خواهد که از باده‌های بهشتی به او و آزادگان بدهد. او به شادی و سرزندگی که در بهار و موسم کرم وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که نیازی به تلاش و کوشش برای روزی نیست، چرا که روزی معین از جانب خداوند به ما می‌رسد. همچنین امید دارد که شعر و سخن، طراوت و زبانی شیرین به او بخشیده شود. در کل، این شعر پیامی از امید و لطف الهی را منتقل می‌کند.