شمارهٔ ۳۰۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویرسازی از احساسات و نگرانی‌های کودکانه می‌پردازد. او از ترس و اضطرابی که در چشمانش نشسته صحبت می‌کند و به تجربه‌ی یک کودک که ممکن است از خطرات اطراف بترسد، اشاره می‌کند. فضای شاعرانه‌ی کلبه‌ی خرابه و دیوارهایی که در آن پنهان شده، حس ناامنی و نگرانی را تشدید می‌کند.