شمارهٔ ۳۱۶ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حالتی غمگین و یأس‌آور می‌پردازد. رنگ چهره‌اش زرد شده و از او آرایش و زیبایی (نقاب) کنار رفته است. همچنین، او به خاطر از دست دادن چیزی، به یاد زمستان و خشکی روانه می‌شود، که آب زرد رنگ به نمادی از حزن و سردی تبدیل شده است.