شمارهٔ ۳۱۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به ارزش و زیبایی یک گل اشاره دارد که اگر از باغبان بگیرد، به رنگ و بویی و شکلی خاص خود، جدا و منحصر به فرد خواهد بود. شاعر می‌گوید که فیض و نعمت‌هایی که خداوند به انسان‌ها می‌دهد، بی‌نظیر و غیرقابل دسترسی برای دیگران است و هیچ‌کس نمی‌تواند آنچه را خداوند عطا کرده، برباید.