شمارهٔ ۳۳۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شعر، شاعر به زیبایی یک شخص (شوخی) اشاره می‌کند که وقتی به او نگاه می‌کند، یکی از چشمانش به خاطر حال زار او گریه می‌کند و چشم دیگرش به خاطر زیبایی‌اش می‌خندد. این تضاد بین احساسات نشان‌دهندهٔ عشق و زیبایی است.