شمارهٔ ۳۵۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود
بس که هردم پشت پا بر روی مرهم می زند
چون ز شوق روی جانان، طفل اشک آید به رقص
مردم چشمم، ز مژگان دست برهم می زند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به زخم عاطفی خود اشاره می‌کند که به شدت عمیق و کبود شده است. او توضیح می‌دهد که این زخم به دلیل ضربات مکرری که بر روی مرهم آن زده می‌شود، همچنان دردآور باقی مانده است. همچنین، از شوق و اشتیاق برای دیدن محبوبش، اشک در چشمانش جاری می‌شود و به رقص در می‌آید. در نهایت، او از فردی دیگر می‌گوید که چشم بر هم می‌زند به نشانهٔ دل‌مشغولی و غمگینی.