شمارهٔ ۳۶۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند
خطا ز دست پدر شد، پسر چه کار کند
صبا کجاست که از غنچه لبت، حرفی
زند به گوش خزان، کار صد بهار کند
نگه ذخیره نماید همیشه مردم چشم
که روز وعده او صرف انتظار کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان احساسات انسانی و موقعیت‌های زندگی می‌پردازد. شاعر از ناامیدی خود نسبت به زمانه و بی‌تفاوتی مردم می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر پدر اشتباهی کند، پسر چه کاری از او برمی‌آید. همچنین به زیبایی گل‌ها و نقش آن‌ها در بهار اشاره می‌کند و از نبود نسیم‌ها یا صبا که پیام محبت را به گوش زندگان برساند، ناراحت است. در انتها، شاعر بر انتظار و امیدواری مردم به روزی بهتر تأکید می‌کند.