شمارهٔ ۳۶۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی از احساسات عاشقانه و دلتنگی سخن می‌گوید. شاعر از زلف محبوبش یاد می‌کند که بر زبان و دل او سایه می‌اندازد و به شب‌هایی اشاره دارد که به افسانه‌های عشق می‌گذرد. او صبح را به دویدن در آتش شوق تشبیه می‌کند و امیدوار است که این احساسات به سرانجام برسند. در بزم وصال، تشنگی و خمار هجر، باعث می‌شود که لذت‌های عشق به سختی بگذرد. شاعر از حالت دلِ پرخاطره‌اش که در تنهایی سرگردان است سخن می‌گوید و می‌گوید که در میان ویرانی، جغدی نمی‌بیند که بگذرد. در نهایت، او از یکتایی و تداوم عشقش می‌گوید که در دل او و محبوبش جاری است.