شمارهٔ ۳۷۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در ساز فغانم ره آواز غلط شد
از زمزمه ام نغمه دمساز غلط شد
پیچید صدا در چمن از نغمه بلبل
چندان که رگ گل به رگ ساز غلط شد
در باغ تمنا چو گشودیم پرو بال
از هر طرف اندازه پرواز غلط شد
درمانده اصلاح غلط زار سلوکم
هرجا پی اصلاح شدم، باز غلط شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از نارسایی و اشتباه در زندگی و هنر خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که صدای دلنشینش به جای آنکه درست و زیبا باشد، دچار اشتباه و غلط شده است. نغمه‌هایش با صداهای دیگر در طبیعت هماهنگی ندارد و هر تلاشی که برای اصلاح و بهبود وضعیتش می‌کند، باز هم به نتیجه نمی‌رسد. به طور کلی، شاعر به ناامیدی و شکست در تلاش‌هایش اشاره دارد.