شمارهٔ ۳۷۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
تا دم صبح، در خانه چشمم وا بود
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف
هرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به امید بازگشت یک کودکانه صحبت می‌کند و به انتظارش در صبح زود اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که راه مرگ به‌ظاهر ترسناک است، اما افرادی که در این مسیر دیده شده‌اند، به طور غافل‌گیرانه و بدون هراس تنهایی آن را طی کرده‌اند.