شمارهٔ ۳۸۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ احساسات و محدودیت‌های عاشقانه صحبت می‌کند. شاعر به زلف و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها به راحتی در دسترس نیستند. همچنین، به اشک و درد ناشی از عشق اشاره کرده و می‌افزاید که اگر شمعی به خاطر زیبایی بخندد، اشکالی ندارد، ولی باید از غم و اندوه عشق عبور نکند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که فرمان شمع به شعلهٔ خود وابسته است و تنها بر قلمرو معشوق می‌تواند پیش برود.