شمارهٔ ۴۰۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی و اندوه در زندگی سخن می‌گوید. او به وضعیت خود اشاره می‌کند که حتی یک نشانه از سفیدی (روشنی یا خوشبختی) در وجودش دیده نمی‌شود. از طرفی، سیاهی و دشواری‌ها بارها او را آزمایش کرده‌اند. او مانند ابری است که سرنوشتش در باغ زندگی پر از غم و افسردگی است و به همین دلیل، دلش مشغول فریاد و شکایت است.