شمارهٔ ۴۰۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معنی است که هر جا که من به تنهایی قدم میزنم، باید خوشی و شادی را در کنار خود حس کنم.