شمارهٔ ۴۱۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف شخصی می‌پردازد که با جمعی از اهل دین به معبد برهمن (برهمن در هند یکی از طبقات اجتماعی و دینی است) می‌رود. او از سنگی (که به عنوان صنمی مورد پرستش قرار می‌گیرد) عبور کرده و به سنگی دیگر که احتمالا نماد عشق یا علاقه است، دل می‌بندد. این تغییر علاقه نشان‌دهنده تحول یا دگرگونی در احساسات اوست.