شمارهٔ ۴۵۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
جا در آتش کند از محرم و بیگانه خویش
چون کمان هر که برون می رود از خانه خویش
تا ز ما جغد نیفتد به ره در بدری
گل تعمیر نبردیم به ویرانه خویش
نیست چون سبحه درین کشت، جوی حاصل ما
سبز کردیم ز بهر دگران دانه خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات و نگرانی‌های شاعر درباره دوری و جدایی از دیگران، به ویژه در ایام محرم اشاره دارد. شاعر به وضعیت بحرانی خود و جامعه می‌پردازد و می‌گوید که از خانه بیرون رفتن، باعث آسیب می‌شود. همچنین از این نکته صحبت می‌کند که تلاش‌ها و زحماتش به خاطر دیگران بوده و اشاره به باروری و ثمرات زندگی‌اش به خاطر دیگران دارد، نه خود. در کل، شعر به تنهایی و ناکامی‌های انسانی و اجتماعی برمی‌گردد.