شمارهٔ ۴۵۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نگیرم چون سر زلف سیاهش؟
که خود پرورده ام از دود آهش
محبت داد ما را سرزمینی
که آب دیده می خواهد گیاهش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت از شاعر نشان می‌دهد که عشق و محبت به محبوبی با زلف سیاه، به خاطر درد و عذابی که در دل دارد، او را در دل پرورده است. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که این عشق نیاز به گریه و اشک دارد تا بتواند شکوفا شود و به بار بنشیند.