شمارهٔ ۴۶۵ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
از چه رو دارد شب زلفت به تاریکی سری؟
ای که از مهتاب حسنت می شود روشن چراغ
عاشقی بیش از جوانی کرد در پیری دلم
می دهد طغیان آتش دردم رفتن چراغ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف محبوب اشاره می‌کند که باعث تاریکی می‌شود. همچنین از نور مهتاب و چهره محبوبش یاد می‌کند که چراغی برای روشنایی است. او بیان می‌کند که حتی در پیری، عشق و احساساتش زنده‌اند و در دلش طغیانی از آتش درد عشق وجود دارد که مانند چراغی سوزان است.