شمارهٔ ۴۷۸ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک
از آب شکوه چون نکنم تر، گلوی خشک؟
لب تشنه مراد چه خواهد ز چرخ دید؟
کام پیاله تر نشود از سبوی خشک
تنها به خس نه ایم در افروختن شریک
چون آتشیم با همه در سوختن شریک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از درد و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند. او مانند ظرفی خالی و خشک از آب، در اثر اندوه و جدایی احساس تشنگی می‌کند. او به سیاهی و تلخی احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در کنار دیگران نیز احساس تنهایی و سوختن را تجربه می‌کند. این اشعار به عمق ناراحتی و جدایی اشاره دارد و نشان می‌دهد که این احساسات چگونه بر زندگی او تاثیر گذاشته است.