شمارهٔ ۴۷۹ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف حالت‌های دردناک و ناراحت‌کننده فردی می‌پردازد که دچار خشکی شدید در اعضای مختلف بدنش، از جمله دماغ، لب، دهان، چشم‌ها، گلو و زبان شده است. شاعر احساس می‌کند که همچنان که زندگی و رفتار او دچار تنش و چالش می‌شود، مانند کشتی‌ای که در دریا به حرکت درمی‌آید و در نهایت میان خشکی‌ها به بی‌آبی دچار می‌شود.