شمارهٔ ۴۷۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
ما ز تقدیر نداریم جوی منت رزق
میل غم خوردن خود نیست مرا یک سر مو
خورده ام بس که پیاپی ز جهان حسرت رزق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به نداشتن لذت و رضایت از نعمت‌ها و رزق زندگی اشاره می‌کند. او از تقدیر و سرنوشت خود شکایت می‌کند و بیان می‌کند که تمایلی به غم خوردن ندارد، اما تلخی حسرت و کمبودها در زندگی او را آزار می‌دهد. در نهایت، او به تجربه‌های تلخ متعدد از نداشتن نعمت‌ها اشاره می‌کند.