شمارهٔ ۴۸۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به بی‌صدایی و خاموشی گل‌ها در فصل خزان اشاره می‌کند. او از رهزنان خزان صحبت می‌کند که مانند صدایی خاموش در حال نزدیک شدن به کاروان گل‌ها هستند. به نوعی، این تصویر بیانگر از بین رفتن زیبایی و زندگی در فصل خزان است.