شمارهٔ ۵۱۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت
چو می بینم، هوس در دل زیاد از بوالهوس دارم
خدا داند که بعد از پختگی دستم رسد یا نه
به باغ وصل، رو بر میوه های نیمرس دارم
من آن باغ خزان فرسوده ام در کشور هستی
که یاران در بساطم سبزه می جویند و خس دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نقد و ملامت اهل هوس می‌پردازد که به زیبایی و روی محبوبش توجه دارند. او از احساسات درونی خود می‌گوید و به نگرانی‌اش درباره توانایی‌اش در رسیدن به محبت میوه‌ای نرسیده اشاره می‌کند. همچنین، خود را به باغی خزان‌زده و فرسوده تشبیه می‌کند که دوستانش در آن به دنبال شادی و سرسبزی می‌گردند، اما او تنها خس و خرمن‌های بی‌حالی دارد.