شمارهٔ ۵۲۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود
پیش مرغان چمن، وصف جمالش نکنم
غیر افسوس چه آید به کف از طاووسی
که به دام افتد و حفظ پر و بالش نکنم
دختر رز که بود چون زن بی مهر، حرام
من به عقد نمکین از چه حلالش نکنم؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به بیان احساسات و افکار خود می‌پردازد. او به اینکه آدم هشیار نباید به یاد مستان بیفتد اشاره می‌کند و از بیان زیبایی‌های محبوبش در جمع دیگران خودداری می‌کند. در ادامه، از حسرت و افسوس ناشی از ناتوانی در حفظ زیبایی‌ها سخن می‌گوید و در نهایت به عشق و رابطه‌اش با دختر رز اشاره می‌کند و این سؤال را مطرح می‌کند که چرا باید به او که در عشقش مهر و محبتی نیست، وابسته شود.