شمارهٔ ۵۶۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
آفتاب آید چو پایین، من به بالا می روم
کس نمی پوشد بجز دود دلم رخت عزا
همچو شمع انجمن هرگه ز دنیا می روم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به تیره‌روزی و ناکامی خود اشاره می‌کند. او از اینکه در دنیای سخت و پر از غم زندگی می‌کند، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تنها بار غم و اندوه اوست که خود را به او می‌پوشاند. همچنین، با تشبیه خود به شمعی در انجمن، به زودگذر بودن زندگی و چگونگی رفتن از دنیا اشاره می‌کند. با آمدن آفتاب، او نیز به بالا می‌رود، به معنای امیدواری به بهبود وضعیت.