شمارهٔ ۵۶۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
ناید ز صد جوان، سر مو دستگیری ام
آزاده ام مخوان، که ز ملک عدم، قضا
آورده در وجود به طرز اسیری ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت از ناتوانی و پیری خود صحبت می‌کند و می‌گوید که دیگر کسی به او کمک نمی‌کند، حتی جوان‌ها. او خود را آزاده نمی‌داند و احساس می‌کند که در قید و بند هستی و به نوعی در زندگی‌اش اسیر است.