شمارهٔ ۵۶۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
داشت حکم میزبان، گر میهمانی داشتیم
چرخ دون همت، به هفتاد و دو تن آبی نداد
ما تن تنها، به او امید نانی داشتیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات اشاره به سرنوشت و رزق انسان‌ها دارد. شاعر بیان می‌کند که روزی و روزگار آن‌قدر تحت تأثیر مقدرات الهی است که ما مانند مهمانی هستیم که از میزبان (قضا و قدر) توقع دار و در نهایت، امید ما فقط به اوست. همچنین، اشاره به این دارد که حتی چرخ دنیا نیز به تعداد بسیار کمی (هفتاد و دو نفر) از مردم روزی نمی‌دهد و ما تنها به خداوند برای تأمین نیازهای خود امید داریم.