شمارهٔ ۵۹۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
چون زمین افتاده ام در زیر پای آسمان
حیرتی دارد دلم کآخر چه سان گنجیده است
وسعت آباد ستم، در تنگنای آسمان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس ناامیدی و ظلمی که بر او و جامعه‌اش وارد می‌شود حرف می‌زند. او خود را مانند خاکی که زیر پاهاست توصیف می‌کند و به وضعیت سخت و محدودیت‌هایش اشاره دارد. دلش پر از حیرت است که چگونه می‌تواند وسعت ظلم و ستم را در چنگال آسمان و عالم بالا ببیند. این تناقض بین ستم و آسمان، بیان‌گر درد و رنجی است که او احساس می‌کند.