شمارهٔ ۶۳۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
کردم چو ساز گریه، بیا صد نوا شنو
از رود هفت پرده چشمم صدا شنو
گردون حسابدان شکست دل من است
رو سرگذشت دانه ام از آسیا شنو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بیان احساسات دردناک و عواطف عمیق خود می‌پردازد. او از نواهای گریه و صدای چشمانش که همچون رود جریان دارد، حرف می‌زند. همچنین به پیچیدگی‌های زندگی و دل‌شکستگی‌هایش اشاره می‌کند و از شنیدن سرگذشت خود از دنیای اطرافش می‌خواهد. به طور کلی، شعر به توصیف رنج و درد درونی و رابطه‌اش با جهان بیرون می‌پردازد.