شمارهٔ ۶۳۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
یارب مباد هرگز، بوس ترا شماره!
پاکان این چمن را، پیرایه ساز قسمت
چون سرو داده یک دلق، آن نیز پاره پاره
بهر شکست توبه، صد آیه رهنمون شد
هرجا به مصحف گل، کردیم استخاره
ریشت سفید گردید، دندان چه سان بماند
چون صبح گشت پیدا، پنهان شود ستاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان بی‌ارزشی چیزهایی می‌پردازد که در شمار و حساب می‌آیند و بر آرزوی دوری از عدد و شمارش تأکید می‌کند. همچنین به زیبایی و پاکی گل‌ها اشاره دارد و نشان می‌دهد که زیبایی حقیقی باید بدون تکه‌تکه شدن باشد. شکست در توبه و جستجو برای راهنمایی در قرآن نیز ذکر شده است. در پایان، به گذر زمان و تغییرات آن اشاره دارد، مانند اینکه با طلوع آفتاب، ستاره‌ها پنهان می‌شوند.