شمارهٔ ۶۴۹ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد آلود می‌پردازد. شاعر از محبوب می‌خواهد که با نپذیرفتن عشق او، دلش را نشکسته و به او امید ندهد. او به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از سختی‌های زندگی و بار غم‌هایی که بر دوش دارد صحبت می‌کند. در نهایت، از محبوب می‌خواهد که او را به حال خود رها کند و به سایه غم‌هایی که بر دلش سنگینی می‌کند، اضافه نکند.