شمارهٔ ۶۵۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده
لب تشنه را چه حاصل، که به کوزه آب مانده
لب جویبار چشمم، نخورد چه سان تاسف
که رمیده عکس آن گل، تپشی به آب مانده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حسرت و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او به یاد شراب باقیمانده در قرابه و آب در کوزه، احساس تشنگی می‌کند و از اینکه نتوانسته است به زیبایی و شادی آن گل، که در آب منعکس شده، دست پیدا کند، متأسف است. در واقع، این اشعار نمادی از ناتوانی در دستیابی به زیبایی و لذت‌های زندگی است.