شمارهٔ ۶۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
گهی که مادر گیتی کند نوازش ما
کسی که بزم نشین غم است، می داند
که همچو شمع ز سوز دل است کاهش ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از تاثیرات عشق و زیبایی زندگی بر خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که مانند دف از ذوق و شادی به خود می‌لرزد و وقتی که جهان به او محبت می‌کند، احساس خوشحالی می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند که کسانی که درگیر غم و اندوه هستند، می‌دانند که دل سوزان آنها مانند شمعی است که از سوختن خود کاسته می‌شود. در مجموع، شعر به احساسات عمیق انسانی و رابطه‌اش با عشق و غم می‌پردازد.