شمارهٔ ۶۷۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود در مورد عشق و غم سخن می‌گوید. او می‌گوید که تو خود دارای مهر و محبت هستی، اما از غم عشق او آگاه نیستی. مانند خورشیدی درخشان که نمی‌داند چگونه می‌تواند مهرورزی کند. وقتی به او نزدیک می‌شود، از رنگ زرد چهره‌ی شاعر متوجه حال او می‌شود، اما همچنان نمی‌داند که باید مثل یک کودک از او احوال‌پرسی کند. در واقع، شاعر احساس تنهایی و غم ناشی از بی‌توجهی معشوقش را بیان می‌کند.